Μπήκε λοιπόν και ο καινούργιος χρόνος! 

Οφείλω να ομολογήσω πως αν και ήταν λίγο περίεργη η φετινή αλλαγή (έχασα λίγο τα τελευταία λεπτά, αυτά τις αντίστροφης μέτρησης και ούτε καν τα φώτα δεν προλάβαμε να κλείσουμε στα τελευταία δευτερόλεπτα! ) ήταν μια από τις πιο όμορφες, συνάμα και απ' τις πιο κουραστικές 17 "πρωτοχρονιές" της ζωής μου -όσες θυμάμαι τουλάχιστον !

Μετά από μια τρελή βραδιά και αφού κατάφερα να φτάσω σπίτι μου, τα πόδια μου ορκίστηκαν να μην ξαναφορέσουν παπούτσια, εκτός φυσικά από τα βολικά σταράκια. Έπειτα λοιπόν από μια γερή δόση ξενυχτιού, είναι ώρα να καθορίσω τους στόχους της χρονιάς που έρχεται και να προετοιμαστώ για μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής κάθε νέου. (you know, πανελλήνιες σε 5 μήνες!! ) 

Ξανά μερικές από τις θερμότερες ευχές μου για πραγματοποίηση κάθε μας επιθυμίας!

Χαρούμενο

και ευτυχισμένο

το νέο έτος!

Κάντε πραγματικότητα κάθε σας όνειρο,

ξεπεράστε κάθε τι που σας κρατά μακριά από αυτό!

Ταξιδιάρα ψυχή..

Τις γκρίζες φθινοπωρινές ημέρες,

δεν είναι λίγες οι φορές που μελαγχολώ..

Είναι αυτό το γλυκό συναίσθημα της θλίψης, 

όχι απαραίτητα στενοχώρια,

μα σαν να λείπει κάτι.. 

Κάτι που θα έκανε την διαφορά!

Αν είχα μια ευχή αυτή την στιγμή,

θα την ξόδευα για να βρεθώ σε μια αμμουδερή παραλία.

Να πως το φαντάζομαι: 

Θα ήθελα να έβρεχε, 

ο αγέρας να φυσούσε δυνατά 

και εγώ απλά να καθόμουν στην χρυσή άμμο,

κοιτάζοντας πέρα στον ορίζοντα.

Μου αρέσει να χάνομαι, 

να ταξιδεύω.

Και σε αυτό βοηθούν καμιά φορά και τα κοχύλια.

(για να το συνδυάσω και με την παραπάνω εικόνα ^^ )

Λοιπόν,

 όταν ήμουν μικρή, 

μου άρεσε να καλύπτω τα αυτιά μου με μεγάλα κοχύλια.

Μου είχαν πει πως έτσι μπορώ να ακούσω τα κύματα.

Και εγώ το πίστευα..

Όταν είσαι παιδί δύσκολα ξεχωρίζεις το ψέμα απ' την αλήθεια.

Μα πιστεύω πως και τώρα αν μου το έλεγαν,

 το ίδιο θα έκανα τον εαυτό μου να πιστέψει!

Βλέπεις, όταν είσαι ταξιδιάρα ψυχή,

δύσκολα εγκλωβίζεις την σκέψη σου...

Αφιερωμένο στους αθεράπευτα ρομαντικούς.

Αυτό ήταν λοιπόν..  Το όνειρο τελείωσε νωρίς. 

Σήμερα φεύγω από την Αθήνα με μια γλυκιά ανάμνηση..

Ένα όνειρο που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.

Το δικό μου «όνειρο θερινής νυκτός» !

Είναι αλήθεια παράξενο το αίσθημα, όταν τίποτα απ' όσα φαντάστηκες δεν πάει όπως το θες..
Και εδώ έρχεται μια σκέψη, χαζή αλήθεια αλλά θα έλυνε τα χέρια όλων μας λιγότερες ή περισσότερες φορές.

«Γιατί να μην υπάρχει εκείνο το μαγικό κουμπί, όπως στις ταινίες, που όλα θα έχουν τη λύση τους αλλά και ένα "happy-end" στο τέλος;;; »

Εννοώ κάτι που "σαν από μηχανής θεός" θα μας έδινε την πολυπόθητη λύση! 

Μα αυτό θα ήταν ανώφελο. Γιατί πολύ απλά θα χανόταν το νόημα του να παλεύεις, να προσπαθείς με όλη σου την ψυχή για αυτό που θες!

Σίγουρα όμως θα γλίτωνε τους ανθρώπους από πολλά αρνητικά συναισθήματα..

Είναι πράγματα που δεν τα λες εύκολα..
Ειδικά όταν πρόκειται να πληγώσεις ανθρώπους γύρω σου.
Την ευκαιρία την είχες όμως δίστασες. Σίγουρα ήταν εκεί, μα επέλεξες τον άλλο δρόμο.
Και τώρα τι ζητάς; Γιατί σκαλίζεις πράγματα που δεν πρέπει;
Μπαίνεις στο μυαλό ανθρώπων, τους αναστατώνεις και ύστερα τι;
Σιγά-σιγά όλα μου τα δημιουργήματα γκρεμίζονται..
Και το πνεύμα σου ατάραχο, σαν να μην ξέρεις τίποτα..
Μα αφού δεν ξέρεις.
Όλα γίνονται για σένα χωρίς εσένα..
Άδικο; Σίγουρα ναι.
Άδικο για όλους μας.

«Οι σκέψεις μας στοιχειώνουν και μαυρίζουν τις ζωές μας.. Διώξτε τα φαντάσματα»

Το κορίτσι με το τατουάζ..

  Δεν είχε νιώσει την πραγματική αγάπη.. 

Ο μόνος δικός της άνθρωπος που την στήριζε και την εμπιστευόταν,

 ήταν ένας κύριος μεγάλης ηλικίας στον οποίο,

 όπως αναφέρει κάποια στιγμή, μόνο προβλήματα και κακά νέα είχε να του πει.. 

Δεν είχε και τόσο όμορφη ζωή μέχρι τότε.

Μα τότε φάνηκε κάποιος στην ζωή της,

 εκείνος που έμελλε να την αλλάξει ριζικά. 

Το κορίτσι το οποίο άλλοι εκμεταλλεύτηκαν,

 άρχισε για πρώτη φορά να νιώθει πως βρήκε έναν φίλο.

Η συνεργασία τους έκανε να έρθουν πιο κοντά,

 παρά το γεγονός ότι στην αρχή η κοπέλα δυσκολευόταν να τον εμπιστευτεί. 

Υπήρξαν επίσης και άλλες στιγμές όπου εκείνη και αυτός ήταν πραγματικά κοντά,

 όμως με άλλη σημασία. 

Και όταν η έρευνα τελείωσε και έπρεπε μετά από κάποιο καιρό που βρίσκονταν μαζί να αποχωριστεί ο ένας τον άλλο,

 η κοπέλα ήθελε ακόμα να κρατήσουν κάποια φιλική επαφή.

Ήταν Χριστούγεννα και αποφάσισε να του πάρει ένα δώρο.. 

Ένα όμορφο μαύρο δερμάτινο μπουφάν..

Θα του το έδινε εκείνη την βραδιά..

Καβάλησε την μηχανή της και ξεκίνησε να τον βρει.

Στάθηκε λίγο κάτω από το σπίτι του.. 

Πήρε την τσάντα με το δώρο και αποφάσισε να ανέβει τα σκαλιά. 

Τότε ήταν που τον είδε να κατεβαίνει τα σκαλιά με κάποια άλλη.

Γιατί ?

Γιατί την πρόδωσε έτσι?

Δεν είχε νιώσει ούτε στιγμή την έλξη της για εκείνον?

Πέταξε το δώρο στον διπλανό κάδο και έφυγε.

Δεν θα ξαναγυρνούσε..

" Ένα πλαγιασμένο ερωτηματικό δεν  μπορεί να ησυχάσει.

Ορθώσου να χαρείς!

Μα πώς να ισορροπήσω σε μιαν άκρη;

Όλα μου τα ερωτηματικά,

είναι ζωγραφισμένα στο χαρτί. "

Ένα πρωινό παρασκευής..

Συνηθίζω να γράφω και να αναρτώ άρθρα κάτω από πολύ έντονη ψυχολογική κατάσταση.
Όταν τα συναισθήματά μου είναι πολύ δυνατά.
Τις περισσότερες φορές βρίσκομαι σε αδιέξοδο, γεμάτη θλίψη..

Κάποιες άλλες είμαι πολύ χαρούμενη..
Σε κάθε περίπτωση, στο κείμενό μου υπάρχει συναίσθημα, είτε όμορφο, είτε άσχημο! Υπάρχει κάτι πολύ έντονο λοιπόν, που η μόνη του διέξοδος ήταν "το χαρτί ".

Έχω αναφέρει σε παλαιότερα άρθρα πως μου είναι πολύ δύσκολο να ανοίξω την ψυχή μου σε κάποιον και να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Σήμερα όμως νιώθω κάτι το πολύ περίεργο, κάτι που για το οποίο δεν γίνεται να μην μιλήσω.
Κάτι το εξαιρετικά  και πολύ όμορφα παράδοξο σε αυτό το πρωινό.

Είναι σαν να τα έχω όλα,
σαν να μην λείπει τίποτα.

Όλα είναι όπως πρέπει, στην σωστή θέση, τη σωστή στιγμή!

Ίσως και να ήταν πάντα έτσι.

Όλα είναι μπροστά στα μάτια μας, και λέω για την ευτυχία, την πραγματική.

 Γιατί τον τελευταίο καιρό είμαι αληθινά χαρούμενη. Μια όμορφη σχέση, καλοί φίλοι και η οικογένεια μου. Ήταν αρκετά για να είμαι καλά μέσα μου.

Όμως και πάλι αυτό σήμερα είναι περίεργο.
Υπάρχει γαλήνη, ισορροπία..

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ !

Ένα ξεκαθάρισμα που έπρεπε εδώ και καιρό να κάνω..

"Ξεκαθάρισε μέσα σου. Μόνη σου!"

Ήταν κάτι σαν μαγικές λέξεις για 'μένα.

Με ξύπνησαν.

Με έκαναν να σκεφτώ όλα όσα με προβληματίζουν αυτόν τον καιρό και να δώσω ένα τέλος σε όλα.

Ίσως αυτό το τέλος αργήσει λίγο, εγώ όμως θα έχω κάνει την αρχή, την αρχή για μία νέα ζωή.

Γιατί ήταν τόσο δύσκολο να πάρω αυτή την απόφαση από μόνη μου?

Έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και καιρό.

Μάλλον χρειαζόμουν κάποιον άλλον να με ταρακουνήσει λιγάκι για να ξυπνήσω.

Να ξυπνήσω και να καταλάβω ποιοι θέλουν το καλό μου και ποιοι όχι.

Τώρα όμως που κατάλαβα, θα κάνω ριζικές αλλαγές.

Έτσι πρέπει και είναι σωστό..

Ζώντας σε έναν κόσμο ψεύτικο..

Στις μέρες μας, αν όχι όλα τότε τα περισσότερα είναι ψεύτικα. 

Ψεύτικοι άνθρωποι, ψεύτικα συναισθήματα, ΌΛΑ ΨΕΥΤΙΚΑ!

Έχουμε συνηθίσει να φοράμε όλοι μάσκες, για διάφορους λόγους ο καθένας.

Κάποιος για να τον αποδεχτούν,

κάποιος γιατί έτσι έχει μάθει να ζει,

κάποιος γιατί φοβάται να δείξει αυτό που πραγματικά είναι από φόβο μην εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες του και τον πληγώσουν.

Λοιπόν εγώ είμαι στην 3η κατηγορία.

Τις περισσότερες φορές φοβάμαι να δείξω τις αδυναμίες μου.

Όχι από φόβο μήπως δεν γίνω αποδεκτή, αλλά γιατί φοβάμαι να πληγωθώ.

Όλοι μας το έχουμε νιώσει κάποια στιγμή αυτό το συναίσθημα.

Είναι σαν μια βαριά αλυσίδα που μας κρατάει στον πάτο και δεν μας αφήνει να κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Δεν μας αφήνει να πετάξουμε, δεν μας αφήνει να ζήσουμε!

Εγώ βαρέθηκα.

Βαρέθηκα να προσποιούμαι την σκληρή, την χαλαρή, την τύπισσα που προσπαθεί τα βλέπει όλα πάντα από την θετική τους πλευρά και όταν γίνει κάτι κακό προσπαθεί αμέσως να το κάνει delete από την μνήμη της.

Βαρέθηκα να ζω σε έναν ψεύτικο κόσμο!

Κόσμε πέτα την μάσκα και ζήσε!

Μην φοβάσαι να δείξεις αυτό που πραγματικά είσαι..

Κόψε και 'συ την αλυσίδα που μας κρατά όλους στον πάτο.

Έτσι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος..

Αναμνήσεις βασανίζουν το μυαλό μου..

Καθόμουν και έβλεπα ειδήσεις -κάτι που δεν συνηθίζω να κάνω- και με την προβολή ενός όχι και τόσο αισιόδοξου θέματος, ήρθε η μορφή σου στο μυαλό μου.

Εσύ, στο κρεβατάκι σου να κοιμάσαι..

Πως θα ήθελα να σε έβλεπα για μία ακόμα φορά..

Ξέρω ότι δεν γίνεται, αλλά πότε δεν παύω να ελπίζω.

Δεν παύω να ελπίζω ότι κάποτε, κάπου θα σε ξαναδώ.

Κάποιες φορές εύχομαι να υπήρχε μαγεία, για να μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο όσο εσύ ήσουν κοντά μου.

Μακάρι να μπορούσα να το κάνω..

Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω.

Μακάρι να μπορούσα να σε φέρω κοντά μου.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω όλα αυτά που ήθελα και δεν πρόλαβα..

Σ' αγαπώ!

Τώρα πια είναι αργά όμως, γιατί εσύ δεν είσαι εδώ..

Λένε πως πρέπει να χάσεις κάτι για να το εκτιμήσεις όπως του άξιζε.

Τώρα όμως δεν μπορώ να σε φέρω πίσω.

Έχεις φύγει για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή..

Κάποτε όμως θα βρεθούμε ξανά.

Θα με πάρεις αγκαλιά όπως τότε και θα μου τραγουδήσεις στο αυτί..

Όπως παλιά που ήσουν εδώ μαζί μας..

Αύριο κλείνεις 6 μήνες.. 

Εγώ θα για μια ακόμα φορά θα προσποιηθώ την σκληρή.

Θα το παίξω άνετη, όπως και την προηγούμενη φορά.

Μέσα μου όμως θα σπαράζω.

Το προτιμώ όμως από το να δείξω την αδυναμία μου.

    " Έστω και από εδώ, θέλω να ξέρεις πως ποτέ δεν σε ξέχασα και πως πάντα θα ζεις στην καρδιά μου..
Θέλω να ξέρεις πως, Σ' ΑΓΑΠΩ "

Αφιερωμένο στον παππού μου που μου λείπει πολύ..

Τελικά, υπάρχει?

Πολλοί το αποκαλούν Θεό, πιστεύουν σε αυτόν και Τον λατρεύουν.

Άλλοι πάλι κρατούν άλλη στάση. Μία στάση κάπως πιο αποστασιοποιημένη.

Εγώ πάλι, είμαι κάπου στη μέση. 

Δεν είμαι σίγουρη.

Δεν είμαι σίγουρη για την ύπαρξή του.

Πώς γίνεται να πιστεύεις σε κάτι, που στην τελική δεν ξέρεις αν υπάρχει?

Δεν μπορείς να ξέρεις αν υπάρχει.

Είναι ένα ερώτημα στο οποίο αναζητώ λύση.

Όπως και σε πολλά άλλα δηλαδή.

Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι στη μέση.

Ο καθένας πρέπει να κάνει την δική του αναζήτηση για να φτάσει στο σημείο να πει ότι ξέρει!

Αυτό το ταξίδι της αναζήτησης πρέπει να το κάνει ο καθένας μόνος του.

Αυτό είναι το σωστό δηλαδή.

Στο τέλος θα βρει τον δικό του Θεό.

Τον δικό του παράδεισο.

Την δική του κόλαση..